కిందనున్న మన్నుతడి కి అరికాలిన గిలిగింతలు.. కాలు కదపబుద్ధేకాదు. కదపకుంటే చలికి తిమ్మిరవుతోంది. అంత ఆస్వాదనలోనూ అడుగు తీసి అడుగేయక తప్పదు. అరికాలిన మొదలై ఉదరం దాటి వెన్నూ, మనసూ తాకుతూ చెవుల ద్వారా కళ్ళనీ, ఆఖర్న చిరునవ్వై పెదాలనీ మెరుస్తోంది. అణువణువూ స్పందిస్తే, మనసు మయూరమై కలిగిన అత్యంత సహజమైన చిరుస్మితం. మనసునీ మస్తిష్కానీ కూడా తేలిక చేసేసే చిన్న సంతోషం.
చెలిగోదావరి అరికాలు మొదలు, పాదమంతా తాకుతూ సరదా చేస్తుంటే, ఆ ముచ్చట్లో పడి చిన్న చిన్న అడుగులతో చాలా దూరమే వచ్చినట్లు.. నీటిమధ్య కుతూహలంగా నిలువునా శిరసెత్తి ఆకాశాన్నే చూస్తున్న రాళ్ళని చూసి స్ఫురించింది. మరెన్ని సుఖాలు చూసినా, చావుకు ముందు క్షణం కూడా నన్ను వదలదనుకుంట ఈ శీతలస్మృతి వలన కలిగిన ఆనందం.
చల్లగా అరికాళ్ళు నీటిలో ముంచేసి ఒకరాయిపై కూర్చున్నా.
గోదారి నించి మనసు మరోదారి మళ్ళితే..
చిన్నప్పుడూ..
“ఇంటి ముందు ఆటతో మొదలైన పరుగుతో గుంపుగా వీధులవెంట పరిగెడుతూ సత్రం దాటి, హనుమంతుడి గుళ్ళో గంటలు తెగ మోగించి, మెట్లమీద పడుతూ లేస్తూ గోదావరి ఇవతలున్న ఇసకపైకి దూకేవాళ్ళం. అక్కడ పరుగులు మళ్ళీ మొదలు. యాత్రికుల స్నానాలకి కాస్త ఇవతలికి వస్తే దోసిళ్ళతో ఇసుకలు తవ్వుతూ ఆటలు షురూ.

రెండొ దోసిలికే తడి ఇసక తగిలే!! మరో రెండు దోసిళ్ళు తీస్తే మళ్ళీ నీరు.. ఎన్నేసి దోసిళ్ళ ఇసకో సంపాదించి ఇక్కడే గుళ్ళూ, ఇళ్ళూ… కోటలు కూడా కట్టాం. ఒకరి కోటని ఒకరు కూలదోసుకుని యుద్ధాలు చేసుకుని.. రక్తపాతం..”
తెలియకుండానే ఫక్కని నవ్వేసాను.
అటుగావచ్చేవాళ్ళు ఆశ్చర్యంగా చూడరా మరి.. నేనే ఆలోచనలో ఉన్నానో వాళ్ళకేం తెలుసు పాపం. ఎవర్తో పిచ్చిదనుకుని ఉంటారు.
“రక్తపాతం కాదా మరి.. గోళ్ళతో గిల్లేసుకుంటే”
నా జీవితంలో కొన్ని క్షణాలే.. ఎంతో చిన్నదే ఐనా పరిపూర్తిగా మన్సుని రంజింపచేసే ఆనందం. ఇక కార్తీకమాసం రాగానే..
” మామూలప్పుడైతే ఎలా ఐనా పరుగులు పెట్టొచ్చు. అమ్మ ఉంటేనా.. ‘ కుదురుగా ఉండమని ‘ గొడవ. చేతిలో అరటి డొప్పల్లో దీపాల వేడి, నీట మునిగినంత మేరా వెచ్చగా.. హాయిగా.. పైకి లేస్తేనే.. ఎముకలు కొరికే చలి.
వెంటనే రానూ బుద్ధి కాదు.. అక్కడే ఉండనూ బుద్ధి కాదు..
నన్నలా లాగేసే గోదారికే బుద్ధి లేదు. అమ్మ అరుస్తుందని తెలీదూ!??”
2స్పందనలు
19/07/2009
మురళి (19:54:35) :
బాగుందండి.. గోదారి గురించి యెంత రాసినా ఇంకా మిగిలే ఉంటుంది…
జవాబు
19/07/2009
యువ (22:56:15) :
నాకు పిచ్చపిచ్చగా నచ్చేసింది. (ఇలా చెప్పొచ్చా! ఈ మధ్య ఎవరో ఇలాంటి పదప్రయోగాల మీద పెద్ద వ్యాసం రాసారు. పిచ్చపిచ్చగా నచ్చకపోతే చాలా బాగా అనుకోండి.)
మొదటి పేరా అయితే మరీమరీ…
“నన్నలా లాగేసే గోదారికే బుద్ధి లేదు. అమ్మ అరుస్తుందని తెలీదూ!” – ఎంత గారంగా చెప్పారు.
-యువ
“సులేఖిని పేరుతో బ్లాగ్ మొదలుపెట్టి, అందులో రాసిన ఈ టపాకు స్పందించిన మురళి గారికీ, యువ గారికీ ధన్యవాదాలు.{క్షమించాలి, దాని పాస్వర్డ్ మర్చిపోయను
} – సింధు”


